دیابت و فعالیت های ورزشی - وبلاگ ایران میز

به گزارش وبلاگ ایران میز، بیماری دیابت، اختلال در سوخت و ساز کربوهیدرات است که با نشانه های افزایش قندخون (هیپرگلیسمی) و پیدایش و دفع قند خون در ادرار(گلوکز اوری) همراه می باشد. این بیماری زمانی پیشرفت می نماید که فراوری انسولین از لوزالمعده کافی نبوده یا اختلال در مصرف انسولین و عملکرد آن وجود داشته باشد. بیماری دیابت به دو دسته نوع اول یا دیابت و وابسته به انسولین و نوع دوم یا غیر وابسته به انسولین تقسیم بندی می گردد. در دیابت نوع اول که وراثت در بروز آن نقش مهمی دارد، سلول های ترشح کنده انسولین در لوزالمعده با نارسایی روبرو شده و عملکرد طبیعی خود را از دست می دهند.

دیابت و فعالیت های ورزشی

بیماری دیابت، اختلال در سوخت و ساز کربوهیدرات است که با نشانه های افزایش قندخون (هیپرگلیسمی) و پیدایش و دفع قند خون در ادرار(گلوکز اوری) همراه می باشد. این بیماری زمانی پیشرفت می نماید که فراوری انسولین از لوزالمعده کافی نبوده یا اختلال در مصرف انسولین و عملکرد آن وجود داشته باشد. بیماری دیابت به دو دسته نوع اول یا دیابت و وابسته به انسولین و نوع دوم یا غیر وابسته به انسولین تقسیم بندی می گردد. در دیابت نوع اول که وراثت در بروز آن نقش مهمی دارد، سلول های ترشح کنده انسولین در لوزالمعده با نارسایی روبرو شده و عملکرد طبیعی خود را از دست می دهند و قادر به ساخت و ترشح میزان کافی انسولین نیستند؛ ولی دیابت نوع دوم بر اثر عواملی نظیر اختلال در ترشح انسولین، مقاومت انسولین در بافت های بدن، چاقی و یا افزایش خروج گلوکز از کبد بروز می نماید و فرد را به صورت تدریجی به عوارض این بیماری مبتلا می نماید. تقریباً 12 میلیون نفر در ایالات متحده به بیماری دیابت پیدا می نماید که عمدتاً در این سنین از چاقی متأثر می گردد. شیوه های اصلی و عمومی درمان دیابت شامل روش های پزشکی، نظیر انسولین درمانی و یا موارد دیگری نظیر رژیم غذایی و ورزش است. حفظ مقدار مناسب قند خون در افراد چاق مبتلا به دیابت عموماً کار دشواری است؛ بنابراین استفاده از سه شیوه فوق به ویژه روش غذایی مناسب و کاهش کالری مصرفی، بعلاوه انرژی از راه ورزش ضروری به نظر می رسد. اگر چه هیچ گونه شواهد در خصوص تأثیر ورزش و زندگی فعال بر مقدار جلوگیری از بروز دیابت در افراد وجود ندارد، اما به عقیده صاحب نظران در این زمینه، ورزش و برنامه های تمرینی را می توان در زمره بخش اصلی درمان دیابت قرار داد. بیماران دیابتی عموماً در معرض خطر بروز بیماری های عروقی کرونر قرار دارند، اما اگر چه قند خون معمولاً در بیشتر افراد مبتلا به دیابت را کاهش می دهد. از سوی دیگر، مبتلا به دیابت نوع اول در صورتی که بیماری آنان پیچیدگی خاصی نداشته باشد، لزوماً نباید فعالیت بدنی خود را محدود نمایند؛ بلکه می توانند از مزایای کنترل قند خون که از ورزش ناشی می گردد، بهره مند شوند. در خصوص دیابت نوع دوم، ورزش عموماً در کنترل قند خون افراد مذکور نقش مؤثری دارد. بنا بر نظر محققان، کاهش درصد چربی به ویژه در ناحیه شکم، در افت مقاومت انسولین افراد چاق نقش مؤثری دارد. از سوی دیگر بنا به نظر محققان دیگر،20 تا 30 درصد اضافه وزن فرد را بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع دوم قرار می دهد. اگرچه پزشکان محدودیت زیادی برای فعالیت افراد جوان و فعال مبتلا به دیابت قائل نمی شوند، ولی عموماً در خصوص افراد سنین بالاتر، انجام آزمایش ها، عملکرد و سلامت قلب و عروق را قبل از هرگونه تمرینات ورزشی تعیین می نماید. بر اساس توصیه کالج آمریکایی طب ورزشی در سال 1997، تمریناتی با شدت 50 تا 80 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی به مدت 30 تا 60 ثانیه در سه تا چهار جلسه تمرین هفتگی به منظور کسب حداکثر سازگاری متابولیک و درمانی در افراد مبتلا به دیابت سودمند می باشد. در هیمن رابطه تمرینات هوازی نظیر راه رفتن سریع، دوچرخه سواری و شنا برای مبتلایان به دیابت مناسب است. تمرینات مقاومتی هم در افزایش و بهبود تحمل گلوکز در مبتلایان سودمند می باشد. اما اینگونه تمرینات مقاومتی در بیماری های نظیر عروق کرونر ممنوع است و یا باید تحت شرایط مراقبت ویژه انجام گردد.

در سرانجام، نظر مربیان و علاقه مندان را به توصیه های کالج طب ورزشی، انجمن دیابت آمریکا و تغذیه کانادا در خصوص بیماران دیابتی جهت به حداقل رساندن واکنش های ناخواسته در حین ورزش جلب می کنیم:

1-گلوکز خون قبل، حین و بعد از تمرین میزان گیری گردد.2-طی دوره های اوج فعالیت انسولین از تمرین کردن خودداری گردد.3-در حین تمرینات نامنظم از نظر اجرا 30 دقیقه قبل از ورزش مصرف 20 تا 30 گرم گلوکز الزامی است.4-در صورتی که تمرینات منظم باشد، دوز انسولین مصرفی ورزشکار قبل و بعد از ورزش بر اساس شدت و مدت ورزش و با توجه به تجارت بیمار کاهش می یابد. این کاهش ممکن است 50 تا 90 درصد احتیاج انسولین روزانه بیمار باشد.5-در حین ورزش، کربوهیدرات هایی با درصد جذب بالا مصرف گردد.6-پس از ورزش مصرف وعده های غذایی غنی از کربوهیدرات لازم است.7-آگاهی مربیان و بیماران در خصوص علائم و نشانه های افت قند خون الزامی است.8-تمرین همیشه باید در هنگام حضور مربی یا وجود یار کمکی انجام گردد.

منبع: نشریه دنیای زنان، شماره 70